Son, you are in your 2nd year of being a college student. Dalawang taon na lang magtatapos ka na sa kolehiyo at sana kapag dumating ang panahon na iyon, kung may choice ka, huwag kang mag-abroad.
Marahil marami ang magtataas ng kilay o di kaya’y magtatanong ng “Bakit?†kapag nalaman nila na ganito ang payo ko sa iyo. Sabagay marami pa rin sa mga kababayan natin na ang paniniwala ay ‘mayaman ang mga OFW’, ‘masarap ang buhay sa abroad’ o kaya’s sikat ka kapag may kamag anak ka sa abroad. Siyempre naman, halos puro imported ang gamit sa bahay, ‘stateside’ wika nga. Pero ang hindi nila alam ay kung ano ba ang kapalit ng mga materyal na kasaganahan ito.
Karamihan sa mga magulang na nagtratrabaho sa abroad ay hindi maikaila ang ‘sense of loss’ na kung minsan ay may pagsisisi dahil sa hindi nakagisnang paglaki ng mga anak na naiwan sa Pilipinas. I grope for words to describe the passing of an era which part of my life have been sacrificed. Mula ng ako’y nagtrabaho sa abroad, I have looked at you and to other siblings of yours wishing that I could see all of you to grow into fine human beings wishing that I was there every step of your way. Pero ang reyalidad, hindi kasi malayo ako sa inyo. Nagkakasya na lang ako sa pagsasaya ng mag isa na malayo sa inyo sa panahon ng inyong kagalakan and perhaps bled profusely in my own when I know that one of you is in pain. Lagi ko kayong naaalala when I visit a nice place or eat an unusually fine meal kasi ang lagi kong sinasabi, “Sana kasama ko ang pamilya ko.†I worry for your safety and I cannot imagine not being able to recognize you and your other siblings in your mature years. Naalala ko tuloy minsan ng tanungin ko si mommy mo kung sino yung binata na nasa picture na ipinadala niya sa email ko. Sabi ni mommy mo, “Ano ka ba Dad, si Glenn yan, panganay mo!â€
Sa panahon ngayon ng ‘absentee parenting’, the communication of love has taken the form of steady stream of ‘balik-bayan box’ every Christmas. Pero sa kabila ng dami ng reagalong natatangap, this however cannot compensate for the erosion of intimacy in the family. How easy to measure the benefits from overseas work but remain doubtful if one can ever quantify what a migrating parent has given up in terms of love. Kaya anak, if ever may choice ka after your graduation at kung makakahanap ka ng trabaho sa Pilipinas, kahit hnidi kalakihan ang sweldo basta disente at marangal, huwag kang mag-abroad. Diyan ka na lang sa Pilipinas kasi balang araw magkakaroon ka na rin ng sarili mong pamilya, mas masarap na abutin ang pangrap ninyo sa buhay ng magkakasama.
Marahil marami ang magtataas ng kilay o di kaya’y magtatanong ng “Bakit?†kapag nalaman nila na ganito ang payo ko sa iyo. Sabagay marami pa rin sa mga kababayan natin na ang paniniwala ay ‘mayaman ang mga OFW’, ‘masarap ang buhay sa abroad’ o kaya’s sikat ka kapag may kamag anak ka sa abroad. Siyempre naman, halos puro imported ang gamit sa bahay, ‘stateside’ wika nga. Pero ang hindi nila alam ay kung ano ba ang kapalit ng mga materyal na kasaganahan ito.
Karamihan sa mga magulang na nagtratrabaho sa abroad ay hindi maikaila ang ‘sense of loss’ na kung minsan ay may pagsisisi dahil sa hindi nakagisnang paglaki ng mga anak na naiwan sa Pilipinas. I grope for words to describe the passing of an era which part of my life have been sacrificed. Mula ng ako’y nagtrabaho sa abroad, I have looked at you and to other siblings of yours wishing that I could see all of you to grow into fine human beings wishing that I was there every step of your way. Pero ang reyalidad, hindi kasi malayo ako sa inyo. Nagkakasya na lang ako sa pagsasaya ng mag isa na malayo sa inyo sa panahon ng inyong kagalakan and perhaps bled profusely in my own when I know that one of you is in pain. Lagi ko kayong naaalala when I visit a nice place or eat an unusually fine meal kasi ang lagi kong sinasabi, “Sana kasama ko ang pamilya ko.†I worry for your safety and I cannot imagine not being able to recognize you and your other siblings in your mature years. Naalala ko tuloy minsan ng tanungin ko si mommy mo kung sino yung binata na nasa picture na ipinadala niya sa email ko. Sabi ni mommy mo, “Ano ka ba Dad, si Glenn yan, panganay mo!â€
Sa panahon ngayon ng ‘absentee parenting’, the communication of love has taken the form of steady stream of ‘balik-bayan box’ every Christmas. Pero sa kabila ng dami ng reagalong natatangap, this however cannot compensate for the erosion of intimacy in the family. How easy to measure the benefits from overseas work but remain doubtful if one can ever quantify what a migrating parent has given up in terms of love. Kaya anak, if ever may choice ka after your graduation at kung makakahanap ka ng trabaho sa Pilipinas, kahit hnidi kalakihan ang sweldo basta disente at marangal, huwag kang mag-abroad. Diyan ka na lang sa Pilipinas kasi balang araw magkakaroon ka na rin ng sarili mong pamilya, mas masarap na abutin ang pangrap ninyo sa buhay ng magkakasama.



