MikeLigalig.com

Pa, nagsulat ko ug balak karon kay gihandum ko ikaw
Mi-text si Marnie nako nga nalipay ka pag-ayo
nga mopauli ko sa dili madugay ug magkita ta pag-usab.
Ug isulat ko unta sa balak ang imong kalipay
apan mga luha ang miagas ning mga mata.

Kaganiha ra ko naghilak, Pa, naghandum nimo.
Matud ni Abing nga nagsige ka paabot sa akong pagpauli
ug buot kong isulat sa balak ang imong pagpaabot kanako
apan ania, Pa, mga luha ang migawas ning mga mata.

Ug miluhod ko, Pa, nag-ampo sa Ginoo nga makalingkawas
ka sa imong balatian ug lugwayan sa Ginoo imong kinabuhi
apan ang akong mga pag-ampo nahimong mga luha ug sip-on
kay wa ko kahibalo unsay ilitok nga pulong atubangan sa Ginoo -
ug sa akong pagdangoyngoy niining mamingawng kadlawon sa Thailand,
nangita ang akong dughan sa kapahulayan sa kaguol -
ug gisuwat ko sa balak ang akong mga kahangawa kanimo, Pa,
apan mga luha ang migawas sa akong mga mata.

Giihap ko ang mga gutlo nga magkita ta pag-usab, Pa,
aron gakson ko ikaw ug ipabati ko kanimo ang gugma sa anak
ngadto sa amahan, ang amahan nga nagmatuto kanako sukad kaniadto -
ug buot ko isuwat ang akong gugma alang kanimo diha sa mga balak,
apan ania, Pa, mga luha ang miagas sa akong mga mata.

Unsay imong bation, Pa, nga makita mo ako nagsulat
ning maong balak nga nagtulo ang akong mga luha?
Dili ba ikaw man ang nagtudlo nako nga higugmaon ko ang balak?
Ug karon ania, Pa, ang balak nahimong tuboran sa akong kasakit.

Pa, nagsulat ko ug balak karon apan unsay akong masulat?
Unsay tukmang pulong nga akong gamiton aron ihulagway
ang akong gugma ug kamingaw kanimo ug kang Mama?

Walay pulong, Pa, nga makapintal sa akong kasub-anan
apan bisan pa man niining tanan sulatan ko gihapon ang balak, Pa
alang kanimo -
ug bisan dili na nimo kini mabasa
akong sultihan si Mama
nga nagsulat ako ug balak alang kanimo, Pa.

Mike, sa unang higayon niining buwana. Midagayday pag maayo ang akong mga luha.

Quote from: Ginger on October 10, 2007, 04:09:46 AM
Mike, sa unang higayon niining tuiga. Midagayday pag maayo ang akong mga luha.

Mike...

Naghilak pod ko nagbasa. Hinomdomi nga wala ka mag inusara.
We are many here who love you and pray for your dad.

God bless your trip.

Take care...

Hi Mike,
You had previously related in one of your posts that you might be home by December.  I hope we could stay in contact, i will for sure visit your Papa and probably we could meet there in Bohol.
I know, he will be getting better if you come home for awhile.

Mike, you are the kind of son any parent would wish to have.

my tears would wet my face every time i reread this poem.

and i will be writing more because poetry can comfort me (aside from prayer).

your poem shows your beautiful soul Mike....

Quote from: ms da binsi on October 10, 2007, 08:59:35 AM
your poem shows your beautiful soul Mike....

Ble, I wish I did not write this poem at 3 a.m. today, but I am alone in Thailand and poetry is my companion.

you didnt sleep at all???

i think you should sleep so you look good when your father sees you...

maguol sha mike ug na haggard ka.

so get some rest...

are you leaving today?

Quote from: ms da binsi on October 10, 2007, 09:04:51 AM
you didnt sleep at all???

i think you should sleep so you look good when your father sees you...

maguol sha mike ug na haggard ka.

so get some rest...

are you leaving today?

sleepless, da binsi.
yes, im leaving at 1 a.m.

Mike, na hilak ko when i read your poem, bro. I hope and pray that your trip is with happiness, God bless you and you and your family are in my prayers. Salamat kaayo Mike for writing this, kai mo remind ka namo how a son should be like to his father. 

Mike, when I joined TB on October 12, that was the time when you got home to take care of your Papa when he was critical.  Then he returned to our Maker.  Ginger told me about this poem a long time ago but I dread to read it. I didn't know what to see and what to feel. The emotion about your hardship and your Papa's demise was so raw. Finally, tonight I got the courage to read the poem you dedicated to your Papa.  Every words pierced through my heart and I suddenly see myself the one writing your poem.  The poem made me miss my parents so badly.  It also made me realize what I could have had missed if something bad happend to my mother when she had a critical surgery a year or so ago.  And as what Dong Enzo said, you reminded us how a son or daughter should be like to his or her parents.  Thank you, Mike for sharing your deepest emotions to us.  You are such a good son and surely your Papa was so proud of you! We are. 

 

Mike, makahilak man ta ani imo poem 

Mura ug gi-kumot ang akong kasing kasing sa dihang nagbasa ko sa balak.

bitaw ako pod, nanglimbawt ang ahong balhibo nga nagbasa jud, wa motu ang ahong mga luha hinoon kay ganina ra ko gahilak, nahurot na ang ahong luha maong wa nay midagayday sa ahong mga aping.

 

speechless ko