MikeLigalig.com

Ricky Hatton's Interview Bisaya Version

ricky hatton - bisaya interview 2009

Subject:  VILLAR TRYING  TO BUY PRESIDENCY - IS IT FOR SALE?
To:
Date:  Tuesday, 9 February, 2010, 5:28                                                        
From Ruben  Almendras:                                                      
 

FACT--- VILLAR HAS A MINIMUM  OF 40 TV SPOTS A DAY AT A COST OF P10        
MILLION EVERY DAY THE PAST 5 MONTHS FOR A TOTAL COST OF P1.5  BILLION - AND
THAT IS NOT COUNTING HIS EXPENSES ON RADIO,  DOLPHY, WILLLIE REVILLAME ETC 
ETC AND THE ELECTION  OFFICIAL CAMPAIGN PERIOD HAS NOT EVEN STARTED - THEY 
SAY  HIS BUDGET IS P20 BILLION AND ALL FOR A JOB THAT PAYS P200 THOUSAND  A  
YEAR!                                                                      

QUESTION- ----HE SAYS HE IS A  GOOD BUSINESSMAN - AND IF HE IS, I      
WONDER WHERE HE EXPECTS TO GET HIS RETURN ON  HIS AT LEAST P20 BILLION     
INVESTMENT  >  > WHAT KIND OF RETURN WILL VILLAR EXPECT - - ---GIVEN  THE   
HIGH RISK OF THIS UNDERTAKING, HE PROBABLY  EXPECTS A GOOD RETURN - MAYBE   
DOUBLE OR TRIPLE  HIS MONEY IN SIX YEARS SAY TO P60  BILLION      
           
WHERE CAN HE  GET THAT RETURN---- TOTAL ESTIMATED BUDGET OF THE        
GOVERNMENT OVER THE NEXT 6 years IS P10  TRILLION WITH ABOUT P1 TRILLION   
DISCRETIONARY - IF  VILLAR MAKES C5 AND TAGA ON THE P1TRILLION OF 20% -      
hmmmm THATS P200 BILLION ON AN INVESTMENT OF  P20 BILLION - HMMM VILLAR IS 
ONE SMART  BUSINESSMAN
                                                      
WHAT'S THE IMPACT ON THE  POOR?- P200 BILLION THAT WILL                
CONSERVATIVELY BE LOST TO  CORRUPTION AS A PAYBACK TO VILLAR's  CAMPAIGN     
EXPENSES  CAN PAY FOR  40,000 CLASSROOMS TO SOLVE THE SHORTAGE PLUS, CREATE
A MICRO  LENDING FUND THAT CAN GENERATE 3.2 million jobs - CORRUPTION  IS   
THE CAUSE OF  POVERTY!

Maaung Adlaw mga kaliwat ni Dagohoy!


Ako dugay na member dri sa TB.sept. 2007 pa, pero wala nako kadalikyat ug sunod sa mga nindot ug makalingaw ng sugilanon dri sa TB dugay-duagay na.

Diay padayuna sa ko ug balik dri mga miga ug migo ha hehehehe.


Kinsa man sa mga kandidato pagkapresidente karon ang nasa imong huna-huna nga imong iboto.

Ug unsa man imo nakita sa kinatibuk-an nya ,..ug unsa pod sa iyang mga gipanglatad nga plataporma ang mipatuyhakaw sa imong nikuyos nang paglaum nga unta nahimugso na ang tawo nga maghatagug kapuslanan sa hinigugma natong pilipinas.



Haskang kuyawa oi!!!! hehehehe

Ever since I  was diagnosed with having a posible heart enlargement in my last APE, I have  exerted more effort to do physical exercises.  I do   jogging during week days  and do long - ride mountain biking every Sunday. But this Sunday is a special  Sunday to me. While I was on my way to
the mountains of Busay (cebu) hoping  to strenghten my heart by this exercise, instead, I personally encountered a  heart-breaking scene that changed
me. I already passed the  Marco PoloPlaza (formerly  Cebu Plaza Hotel ) when I decided to stop to buy bananas at a small carenderia  (retail store) located along the road. I haven't taken any solid food that  morning so I need fruits to have the needed energy to get to my destination -  the mountain top. I am almost done eating with the second banana when I noticed  two children across the street busily searching the garbage area. "Basureros" I  said to myselt and quickly turn my attention away from them to sip a small  amount of water. I cared less for these kind of children actually; to make  it
straight, I do not like them, and I do not trust them evenmore. You see,  several times I have been a victim to these kind of children who are pretending  to be basureros looking for empty bottles and cans when in fact the  'plangganas' 'kalderos', and 'hinayhays' are their favorites.

 I  remember one afternoon while I was watching a Mike Tyson fight when I noticed  that the TV screen suddenly became blurred. I checked outside
and saw two  young basureros running away with my newly installed antenna. Hatred may be a  little bit stronger word to describe my feeling
towards these basureros, but  I do not like them honestly  not till I met these three children.

I was  about to embark on my bike again when I heard one of the two children, a girl of  about 7 or 8 of age saying aloud to the other , a 12-yr
old boy , " kuya si  dodong kuha-a kay nag-sige'g tan-aw sa mga nagkaon, mauwaw ta" (kuya si dodong  kunin mo kasi tumitingin sa mga kumain,
nakakahiya) (big brother, go and take  dodong away from the poeple who are eating), only then that I noticed a small  boy standing near to me
biting slightly his finger. He's a few inches shorter  if compared to my 5 years old son ( but I knew later that he's also 5 yrs. Old).  Though he did
not asked for food to anyone in the carenderia, the way he  looked at the customers who were eating , enough to convince me that he's  intensely
craving for it. The older boy then quickly crossed the street and  gently pulled out the little one who politely obeyed. As I watched the  two
crossing back the street to the garbage area, I heard the tindera saying  " Lo-oy kaayo nang mga bataa uy, mga buotan ra ba na" (kawawa naman yung mga  batang yun mababait pa naman) (poor kids, they are good kids). I learned further  from the carenderia owner that the children are from a good family , both  parents were working before , and that their father got a stroke 3 years ago and  became partially paralized and their mother died of heart attack while their  father was still confined at the hospital. The parents were still in their early  forties when the catastrophe happened , and the
children became basureros  (garbage scavengers) since then to meet their daily needs and for their father's  medication.

Deeply moved by what I heard, I went to a nearby bakery and  bought 20 pesos worth of bread and gave it to the children who initially  refused
including the little boy. " Sige lang noy, salamat na lang, magpalit  lang nya mi kung mahalinan na mi" (sige lang po, salamat na lang, bibili  na
lang po kami mamaya kung makabenta na kami) (thank you but no, we will  just buy later once we've sold some scrap) the young girl said to me.
I  explained that they need to go home because it started to rain . " Naanad na man  mi ani " (nasanay na po kami) (we're used to it)the girl answered again. Again,  I explained that the rain can make them sick and if they'll become sick there's  no one to take care of their father. Upon mentioning their father, they nodded  and acccept the bread but I noticed that the older boy did not ate. When I asked  him if he does not like the kind of bread I bought for them he smiled but as  he's about toexplain, the little girl, who is the more talker of them  interrupted, "Domingo man gud ron ,noy, basta Sabado ug Domingo hapon ra siya  mokaon kami ra ang mokaon ug pamahaw pero dili na pod mi mokaon inig hapon, si  kuya ra. Pero basta Lunes ngadto sa Biyernes, kay klase man , si kuya rasad ang  seguro-on ug papamahaw, kami hapon na sad mi moka-on Pero kung daghan mi ug  halin mokaon mi tanan." (Linggo po kasi ngayon, pag sabado at lingo hapon lang  po sya kumakain, kami lang po ang kumakain ng agahan pero di na po kami kakain  pagdating ng hapon si kuya lang po. Pero pag lunes hanggang biyernes, kasi may  pasok, si kuya lang po nag-aagahan,kami hapunan lang pero kung marami  kaming benta kami pong lahat kumakain) (Because today is sunday, during  weekends, our big brother doesn't eat breakfast, but later we won't eat supper,  bec it will be his turn to eat supper.  But during weekdays, it's only our big  brother who eats breakfast but if we sold a lot, we all eat) she continued.  "Ngano man diay ug mokaon mong tanan, bahinon ninyo bisan ug unsa ka gamay?"  (bakit kung kumain kayong lahat, hati-hatiin nyo na lang kahit kunti lang ang  pagkain?) (why not just share the food to equal parts among yourselves?) I  countered. The young girl reasoned out that their father wanted that her older  brother to go to school with full stomachs so he can easily catch up with the  teacher's lessons. "Inig ka trabaho ni kuya mo undang na man mi ug pamasura,  first honor baya na siya " (pag nagkatrabaho si kuya, hihinto kami sa  pamamasura, first honor kasi sya) (once our big brother got a job, we would all  stop scavenging, bec he's first honor in his class) the little boy added  proudly.

Maybe I was caught by surprise or I am just overly emotional  that my tears started to fall. I then quickly turned my back from them to hide  my
tears and pretended to pick up my bike from the carenderia where I left  it.I don't know how many seconds or minutes I spent just to compose
myself;  pretending again this time that I was mending by bike.

Finally I get on  to my bike and approached the three children to bid goobye to them who in turn  cast their grateful smiles at me. I then took a
good look at all of them  specially to the small boy and pat his head with a pinch in my heart. Though I  believe that their positive look at life can
easily change their present  situation, there is one thing that they can never change; that is , their being  motherless. That little boy can no longer taste the sweet embrace, care, and  most of all , the love of his mother forever. Nobody can refill the empty gap  created by that sudden and untimely death of their mother. Every big events that  will happen to their lives will only remind them and make them wish of their  mother's presence.

I reached to my pocket and handed to them my last 100  peso bill which I reserved for our department's bowling tournament. This time  they
refused strongly but I jokingly said to the girl " sumbagon teka ron  kung di nimo dawaton" (suntukin kita dyan pag hindi mo tinanggap yan) (I'll  punch you if you don't accept this). She smiled as she extended her hand to take  the money. " Salamat noy makapalit gyud me ron ug tambal ni papa " (salamat po,  makakabili kami nito ng gamot ni papa) (thank you, we would be able to buy papa  his medicine) she uttered. I then turned to the small boy and though he's a few  feet away from me, I still noticed that while his right hand was holding the  half - filled sack , his left hand was holding a toy ? a worn out toy car. I  waved my hands and said byebye to him as I drove towards the mountains again.  Did he just found the toy in the garbage area ? or the toy was originally his -  when the misfortune did not took place yet? - I did not bother to ask. But one  thing is crystal clear to me ? that inspite of the boy's abnormal life, he did  not given up his childhood completely. I can sense it that way he hold and stare  at his toy.

My meeting with that young basureros made me poorer by 100  pesos. But they changed me and made me more richer as to lessons of life  are
concerned. In them, I learned that life can changed suddenly and may  caught me flat footed. In them, I've learned that even the darkest side of  life,
cannot change the beauty of one's heart. Those three children, who  sometimes cannot eat three times a day, still able to hold on to what  they
believe was right. And what a contrast to most of us who are quick to  point out to our misfortunes when caught with our mistakes. With them, I've  learned to hope for good things when things seem to go the other way. 

Lastly, I know that God cares for them far more than I do. That though  He allowed them to experience such a terrible life which our finite  minds
cannot comprehend, His unquestionable love will surely follow them  through. And in God's own time they will win.

1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay  si Ninoy Aquino at anim
na
taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking
krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar sa piso at
48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang pumunta
ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.


Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang
pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya. Sabi
ng
Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang
bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika. Kaya minabuti
ng Tatay na mag-abroad. Anupa't dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na
naman siyang bibig na pakakainin.


Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis kaming magkahiwalay ng
tatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas
galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila. Uuwi kada
dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan
ang
pattern ng buhay ng tatay ko.


Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang
mga
salitang Operation:Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din si
Tatay.
Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang
pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May
tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman
daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil hindi
naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng pakialamerong
Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na
lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na dumadaan habang
nakikipagbarilan ako sa larong Operation:Wolf sa SM City. Nang mahawi ang
mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay nakita ko
na
naman ang aking sarili na nakasakay sa arkiladong dyip para ihatid ang
Tatay sa Airport papuntang Middle East . Ikaw ba naman ang magkaroon ng
pinag-aaral na nurse, isang seminarista at tatlo pa sa elementarya.
Kailangang kumayod, kailangang kumita.


Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid,
lalo
na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado. Wala din
siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya nang una
akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito habang binibigay
ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese curls sa kaklase
kong babae. Wala din siya para turuan akong magbasketbol tulad ng ginagawa
ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya
na contestant sa Student Canteen at ako naman para sabitan niya ng medalya
para sa mga math competition na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako
sa punto ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad
kong nagbibinata--ang magpatuli. Wala rin siya para turuan akong
maglanggas
. Wala siya nang kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong
pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para
maipagmalaki sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng
alak
dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok
akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang.
Wala
siya, wala siya parati.


Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras namin
sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang
Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng seminaryo, ang dalawa
kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career at ako naman ay natutuon
sa
aking pagsusulat.


Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng
Tatay
at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa
abroad.


Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay
overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang ilang
buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na
ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung nauntog ba ang
Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa
ulo at isang "hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.


Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din
kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay.
Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay noong
burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi ko
kilala
ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa
kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang timpla ng kape,
kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San Miguel o Purefoods
ba ang team niya sa PBA--isang malaking EWAN lang ang maisasagot ko sa
iyo.
Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para
magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga
papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa
pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical examinations
at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit makipagkuwentuhan
ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya maintindihang magsalita
dulot ng chemotherapy.


Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang
seaman
na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding
buong
kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na nagmamadali dahil
baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang makabili ng
ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng tatay niyang
na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong kaibigan habang
binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya
na
malupit sa kanila nang mahabang panahon at ipinagpalit sila sa ibang
babae.
Sa tingin ko lang, "Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi
iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung kanino ako kampi,
kami
pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan
niya
ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila nagtatanong kung
bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay Tatay.


Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang
paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil
napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang-bansa
para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na lang sa mga
nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin sila. Kadalasan rin
sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang
tatlong
taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon. Nakalaro ko man
lang
sana ang Tatay ng basketbol o di kaya'y naturuan niya akong mag-bike.
(Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).


Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano tungkol
sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla tuloy akong
nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko.


Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang bagong
bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang
may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw, construction
boots
at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang mga kapwa niyang
Pilipino with matching background na disyerto. O kaya ang larawan nilang
magkakababayan habang pinagdiriwang nila ang New Year at nag-iiyakan dahil
tinutugtog and Lupang Hinirang. Ang drama no?


Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog siya
at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga
remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman ang dating
nito.


Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng
pangangailangan namin. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang
damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good
provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang "Haaaaaay!" ang
ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.


O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy siya.
Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na
inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na
nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang
namatay. Tragic naman ang approach ko nito.


Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa
mundo
ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng
kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka, hindi naman
totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay Tatay.


Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay
Tatay.
Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari.
Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng
simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo
siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong
matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng
beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at buong
pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa
lokal
na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang aking kaliwang
tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na ako magsalita at
madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong niya.
Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona. Ako
ang kanyang korona.


Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga
taong
kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong kasama
ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang isusulat ko. Bago ang
lahat, pupunasahan ko muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon. Baka
mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture. Picture
ng
isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng tatay na
kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.