MikeLigalig.com

hello

im from baclayon, pero di ko pa narinig tong subdivision.
nakita ko lang offer nito sa net.

may development na ba talaga sa subdivision offer na to?
nakita ko kc sa promotion pictures sa ibang site, ung photos is
taken last 2007 if im not mistaken, kaya naiicip ko na meron ng progress in development of this project.

maganda yung subdivision site if really fully develop,pero so far la
naman akong nakikitang present status ng dev. ng sub.

beter post some dev. update for more information.

tnx and merry christmas sa tanan.

Ricky Hatton's Interview Bisaya Version

ricky hatton - bisaya interview 2009

ako di man ko kaboto sayang,..pero dako ko kaayo pakabana sa kalihukang pulitikanhon sa pinas,..

sa unahanga wala pa ko kaau ka dongog ug kasinati kaau sa mga kandidato pagka presidente,.maknoy noy jud ko,..kay nakita nako sa sa iya nga dili mangurakot ug tinud-anay ang iyang tuyo sa pagserbisyo sa atong nasod.

pero karon nga nagkaduol ug cge na katan-aw ug mga political forum,
daghan pod maau,.pero nakaangay ko sa personalidad ug kasmart ni dick gordon,.makasalig ko nya pareha kay noynoy nga di mangurakot,.ug nindot ug taas kaau ng iyang vision kung usaon pag-palambo sa atong nasod,.

Subject:  VILLAR TRYING  TO BUY PRESIDENCY - IS IT FOR SALE?
To:
Date:  Tuesday, 9 February, 2010, 5:28                                                        
From Ruben  Almendras:                                                      
 

FACT--- VILLAR HAS A MINIMUM  OF 40 TV SPOTS A DAY AT A COST OF P10        
MILLION EVERY DAY THE PAST 5 MONTHS FOR A TOTAL COST OF P1.5  BILLION - AND
THAT IS NOT COUNTING HIS EXPENSES ON RADIO,  DOLPHY, WILLLIE REVILLAME ETC 
ETC AND THE ELECTION  OFFICIAL CAMPAIGN PERIOD HAS NOT EVEN STARTED - THEY 
SAY  HIS BUDGET IS P20 BILLION AND ALL FOR A JOB THAT PAYS P200 THOUSAND  A  
YEAR!                                                                      

QUESTION- ----HE SAYS HE IS A  GOOD BUSINESSMAN - AND IF HE IS, I      
WONDER WHERE HE EXPECTS TO GET HIS RETURN ON  HIS AT LEAST P20 BILLION     
INVESTMENT  >  > WHAT KIND OF RETURN WILL VILLAR EXPECT - - ---GIVEN  THE   
HIGH RISK OF THIS UNDERTAKING, HE PROBABLY  EXPECTS A GOOD RETURN - MAYBE   
DOUBLE OR TRIPLE  HIS MONEY IN SIX YEARS SAY TO P60  BILLION      
           
WHERE CAN HE  GET THAT RETURN---- TOTAL ESTIMATED BUDGET OF THE        
GOVERNMENT OVER THE NEXT 6 years IS P10  TRILLION WITH ABOUT P1 TRILLION   
DISCRETIONARY - IF  VILLAR MAKES C5 AND TAGA ON THE P1TRILLION OF 20% -      
hmmmm THATS P200 BILLION ON AN INVESTMENT OF  P20 BILLION - HMMM VILLAR IS 
ONE SMART  BUSINESSMAN
                                                      
WHAT'S THE IMPACT ON THE  POOR?- P200 BILLION THAT WILL                
CONSERVATIVELY BE LOST TO  CORRUPTION AS A PAYBACK TO VILLAR's  CAMPAIGN     
EXPENSES  CAN PAY FOR  40,000 CLASSROOMS TO SOLVE THE SHORTAGE PLUS, CREATE
A MICRO  LENDING FUND THAT CAN GENERATE 3.2 million jobs - CORRUPTION  IS   
THE CAUSE OF  POVERTY!

sa nagrebyo mi sa cebu kaniadto 2003 ,.mao ni among kalingawan paminaw sa radyo nighuman ug panihapon kay wala mi katan-awan ug tv hahaha.

" Ang kabos ug Adunahan managsama ra! pero Bintaha jud ug may kwarta ka"

Maaung Adlaw mga kaliwat ni Dagohoy!


Ako dugay na member dri sa TB.sept. 2007 pa, pero wala nako kadalikyat ug sunod sa mga nindot ug makalingaw ng sugilanon dri sa TB dugay-duagay na.

Diay padayuna sa ko ug balik dri mga miga ug migo ha hehehehe.


Kinsa man sa mga kandidato pagkapresidente karon ang nasa imong huna-huna nga imong iboto.

Ug unsa man imo nakita sa kinatibuk-an nya ,..ug unsa pod sa iyang mga gipanglatad nga plataporma ang mipatuyhakaw sa imong nikuyos nang paglaum nga unta nahimugso na ang tawo nga maghatagug kapuslanan sa hinigugma natong pilipinas.



Haskang kuyawa oi!!!! hehehehe

helo mis bambi,..nindot kaau ning muoli tag pasko oi hehehehehe,..ako bitaw uli man ko sa dec 2 celebrate christmas and new year nagpanikad na ko bisan mag 7 mos. pa ko dri sa ako distino....unang adlaw palang sa sept...patukar gyud ko kanta sa pasko hehehehehe,..mamasko unya ko sa imoha hehehehe,..kanta gud ko para hugan ko nimo hehehehehehe

Quote from: marie214 on October 24, 2007, 04:05:50 PM
Ngalan: Maricel

Yutang Natawhan: Baclayon Bohol

Puloy-anan sa pagkakaron: naa ra silingan sa Bohol

Panginabuhi: Tig ra intawon

Hi Sir Mike Ligalig. Sa Silliman Univ. d i ka nag-skol? Newbie ko dewi. (hihihi) Hi Teng. Thanks!

hi marie214 kmusta day taga baclayon laba ko hehehehehe ,..asa man ka karon

helo kmusta ug maajong buntag dinhi....

oi nalipat naman ko da hehehhehe,.nang gawas man ang mga maanyag,..

unsa imong ngalan: apoljuls
diin ka natawo:tagbilaran city,nag dako sa baclayon
diin ka nag-eskwela:MOMES elem.,DWC-T n Bohol Natl High School,UB
asa na man ka karon:Nagasaki Japan
unsa man imong trabaho karon: Enhinyero man kuno....
unsa/kinsa man ang dili nimo mahikalimtan sa bohol: tanan sa bohol
unsa man ang imong gikahidlawan sa bohol: (hehehe! sakto ba ning pangutanaha?)humbang baboy ni mama,utan tinunuan,.kinilaw ug sinugbang baboy..halang halang na manok,.beer na bugnaw ug bahalina
unsa man imong mensahe para sa mga taga bohol: nindot gyud ang  ang bohol way makalupig

unsa man imong mabuhat alang sa kalambuan sa atong islang bol-anon: tinabangay ug kooperasyun para sa tanan

kinahanglan pa man gud pod ta usahay makabasa ug mga story nga makapatandog sa atong kasing-kasing,..

just to realize how blessed we are,.even if we have a lot of complain in our life,.minsan masyado lang tayo makasarili di natin naiicip,.

huhuhuhuhuhuhuhu...hehehehehehhe bitaw tinuod man pod dba,..

Ever since I  was diagnosed with having a posible heart enlargement in my last APE, I have  exerted more effort to do physical exercises.  I do   jogging during week days  and do long - ride mountain biking every Sunday. But this Sunday is a special  Sunday to me. While I was on my way to
the mountains of Busay (cebu) hoping  to strenghten my heart by this exercise, instead, I personally encountered a  heart-breaking scene that changed
me. I already passed the  Marco PoloPlaza (formerly  Cebu Plaza Hotel ) when I decided to stop to buy bananas at a small carenderia  (retail store) located along the road. I haven't taken any solid food that  morning so I need fruits to have the needed energy to get to my destination -  the mountain top. I am almost done eating with the second banana when I noticed  two children across the street busily searching the garbage area. "Basureros" I  said to myselt and quickly turn my attention away from them to sip a small  amount of water. I cared less for these kind of children actually; to make  it
straight, I do not like them, and I do not trust them evenmore. You see,  several times I have been a victim to these kind of children who are pretending  to be basureros looking for empty bottles and cans when in fact the  'plangganas' 'kalderos', and 'hinayhays' are their favorites.

 I  remember one afternoon while I was watching a Mike Tyson fight when I noticed  that the TV screen suddenly became blurred. I checked outside
and saw two  young basureros running away with my newly installed antenna. Hatred may be a  little bit stronger word to describe my feeling
towards these basureros, but  I do not like them honestly  not till I met these three children.

I was  about to embark on my bike again when I heard one of the two children, a girl of  about 7 or 8 of age saying aloud to the other , a 12-yr
old boy , " kuya si  dodong kuha-a kay nag-sige'g tan-aw sa mga nagkaon, mauwaw ta" (kuya si dodong  kunin mo kasi tumitingin sa mga kumain,
nakakahiya) (big brother, go and take  dodong away from the poeple who are eating), only then that I noticed a small  boy standing near to me
biting slightly his finger. He's a few inches shorter  if compared to my 5 years old son ( but I knew later that he's also 5 yrs. Old).  Though he did
not asked for food to anyone in the carenderia, the way he  looked at the customers who were eating , enough to convince me that he's  intensely
craving for it. The older boy then quickly crossed the street and  gently pulled out the little one who politely obeyed. As I watched the  two
crossing back the street to the garbage area, I heard the tindera saying  " Lo-oy kaayo nang mga bataa uy, mga buotan ra ba na" (kawawa naman yung mga  batang yun mababait pa naman) (poor kids, they are good kids). I learned further  from the carenderia owner that the children are from a good family , both  parents were working before , and that their father got a stroke 3 years ago and  became partially paralized and their mother died of heart attack while their  father was still confined at the hospital. The parents were still in their early  forties when the catastrophe happened , and the
children became basureros  (garbage scavengers) since then to meet their daily needs and for their father's  medication.

Deeply moved by what I heard, I went to a nearby bakery and  bought 20 pesos worth of bread and gave it to the children who initially  refused
including the little boy. " Sige lang noy, salamat na lang, magpalit  lang nya mi kung mahalinan na mi" (sige lang po, salamat na lang, bibili  na
lang po kami mamaya kung makabenta na kami) (thank you but no, we will  just buy later once we've sold some scrap) the young girl said to me.
I  explained that they need to go home because it started to rain . " Naanad na man  mi ani " (nasanay na po kami) (we're used to it)the girl answered again. Again,  I explained that the rain can make them sick and if they'll become sick there's  no one to take care of their father. Upon mentioning their father, they nodded  and acccept the bread but I noticed that the older boy did not ate. When I asked  him if he does not like the kind of bread I bought for them he smiled but as  he's about toexplain, the little girl, who is the more talker of them  interrupted, "Domingo man gud ron ,noy, basta Sabado ug Domingo hapon ra siya  mokaon kami ra ang mokaon ug pamahaw pero dili na pod mi mokaon inig hapon, si  kuya ra. Pero basta Lunes ngadto sa Biyernes, kay klase man , si kuya rasad ang  seguro-on ug papamahaw, kami hapon na sad mi moka-on Pero kung daghan mi ug  halin mokaon mi tanan." (Linggo po kasi ngayon, pag sabado at lingo hapon lang  po sya kumakain, kami lang po ang kumakain ng agahan pero di na po kami kakain  pagdating ng hapon si kuya lang po. Pero pag lunes hanggang biyernes, kasi may  pasok, si kuya lang po nag-aagahan,kami hapunan lang pero kung marami  kaming benta kami pong lahat kumakain) (Because today is sunday, during  weekends, our big brother doesn't eat breakfast, but later we won't eat supper,  bec it will be his turn to eat supper.  But during weekdays, it's only our big  brother who eats breakfast but if we sold a lot, we all eat) she continued.  "Ngano man diay ug mokaon mong tanan, bahinon ninyo bisan ug unsa ka gamay?"  (bakit kung kumain kayong lahat, hati-hatiin nyo na lang kahit kunti lang ang  pagkain?) (why not just share the food to equal parts among yourselves?) I  countered. The young girl reasoned out that their father wanted that her older  brother to go to school with full stomachs so he can easily catch up with the  teacher's lessons. "Inig ka trabaho ni kuya mo undang na man mi ug pamasura,  first honor baya na siya " (pag nagkatrabaho si kuya, hihinto kami sa  pamamasura, first honor kasi sya) (once our big brother got a job, we would all  stop scavenging, bec he's first honor in his class) the little boy added  proudly.

Maybe I was caught by surprise or I am just overly emotional  that my tears started to fall. I then quickly turned my back from them to hide  my
tears and pretended to pick up my bike from the carenderia where I left  it.I don't know how many seconds or minutes I spent just to compose
myself;  pretending again this time that I was mending by bike.

Finally I get on  to my bike and approached the three children to bid goobye to them who in turn  cast their grateful smiles at me. I then took a
good look at all of them  specially to the small boy and pat his head with a pinch in my heart. Though I  believe that their positive look at life can
easily change their present  situation, there is one thing that they can never change; that is , their being  motherless. That little boy can no longer taste the sweet embrace, care, and  most of all , the love of his mother forever. Nobody can refill the empty gap  created by that sudden and untimely death of their mother. Every big events that  will happen to their lives will only remind them and make them wish of their  mother's presence.

I reached to my pocket and handed to them my last 100  peso bill which I reserved for our department's bowling tournament. This time  they
refused strongly but I jokingly said to the girl " sumbagon teka ron  kung di nimo dawaton" (suntukin kita dyan pag hindi mo tinanggap yan) (I'll  punch you if you don't accept this). She smiled as she extended her hand to take  the money. " Salamat noy makapalit gyud me ron ug tambal ni papa " (salamat po,  makakabili kami nito ng gamot ni papa) (thank you, we would be able to buy papa  his medicine) she uttered. I then turned to the small boy and though he's a few  feet away from me, I still noticed that while his right hand was holding the  half - filled sack , his left hand was holding a toy ? a worn out toy car. I  waved my hands and said byebye to him as I drove towards the mountains again.  Did he just found the toy in the garbage area ? or the toy was originally his -  when the misfortune did not took place yet? - I did not bother to ask. But one  thing is crystal clear to me ? that inspite of the boy's abnormal life, he did  not given up his childhood completely. I can sense it that way he hold and stare  at his toy.

My meeting with that young basureros made me poorer by 100  pesos. But they changed me and made me more richer as to lessons of life  are
concerned. In them, I learned that life can changed suddenly and may  caught me flat footed. In them, I've learned that even the darkest side of  life,
cannot change the beauty of one's heart. Those three children, who  sometimes cannot eat three times a day, still able to hold on to what  they
believe was right. And what a contrast to most of us who are quick to  point out to our misfortunes when caught with our mistakes. With them, I've  learned to hope for good things when things seem to go the other way. 

Lastly, I know that God cares for them far more than I do. That though  He allowed them to experience such a terrible life which our finite  minds
cannot comprehend, His unquestionable love will surely follow them  through. And in God's own time they will win.

nindot kaayo story nimo raquel...

makapahilak jud ning storyaha,.pero dli ni ako nga lifestory share lang nako ni nga story kay daghan man gud makarelate ani,.ug makapukaw pod sa atu huna huna kung unsa ta sa atong mga ginikanan,

tinuod jud na storya ni balong kay daghan ko barkada seaman,.mag antos jud kuno ka ug pila ka tuig sa manila ug pagpangapply ug wrk,.unya skyflakes at ice water daw pede na paniudto,.tapos kuha lang daw pod ug toothpick sa resto nga malabyan mura pod ug perting busuga daw,..pero kung mag uban ang pag sakrepisyo ug kakugi, di gyud pod hantod mag antos ka sa kapit-us ning kinabuhi, .

helo bos intong welcome,.

helo!

may tambay pa ba dri,..

welcome m2m...

mao bitaw ganihang buntag ra gud ko nag abli ani TB,..every minute refresh naku kay ngita lagi bag ong basahon,..

ayu nalang kay naa tambayanan dri,.kung la pa nagduka nako kay karong hapon lang ko  nabahinan sa trabaho,..hehehehe

naks naman! murag tinamaan na c wafa uh,..la na masulti ...hehehhehe

helo glen welcome!

bitaw ug mahitabo baya na ha,.murag nindot na isibya sa kahanginan ba,..

hala padayun ta sa paghinigugmaay,..hehehehehe

mag ihap nalang tag tuig ani mahitabo gyud nang butanga ba,..hehehehhehe

the verdict was a judicial success for us filipino..and it should be a strong warning for the people in the government , (officials or employee)  who took or still planning to make a huge profit in our government,..daghan man jud ni cla ba !di pod mauwaw ning mga dagkong k******n, daghan lagi cla ug kwarta og propidad pero gikan sa kwarta sa katauhan nga nag antos sa kalisod pero nagkugi intawun aron mabuhi ug makabayad sa buwis sa atong gobyerno...

helo beth welcome,..enjoy ur stay here!

welcome dodong jules!!!

tambay tambay ta dri ,..pawala sa kalaay,.

hayang hayang hulat bayang!!!!ehehehehehhe

malipay gyud ka dri dodong jules

na dia nag duki duki lang gyud ko sa tb karon la man trabaho,.. la man wrk pa nga gihatag di mao poy paborito,.

naks dapat special table ang mga visitors sa kasalan nga taga TB nuh,..hahahahha

hello mga igsoon kung gwafa ug gwafo,..

nagkalami naman ning atong tambayanan ron oi,..hehehehehe

kahapon didto ra man ko sa bolong balong nag tambay kay perting lingawa sad

didto...hehehehe

hapit man ko maulahi sa romantic story dinhi,.na mabuy-buyan man kaha ko aning nanay kay cge lang ko tambay ani,..heheheheh

daghan naman lami nga sugilanun bantayanan...lisod na ug dili ta makasubay,..

cgeako lang pas-an sa 1 case na redhorse,..nyaheheheheh

hehehe mao jud balong dri sa ofis nagcge lang ko atang sa imo next na sugilanun,..

inig abot sa balay abli napod sa TB kay exited na mubasa hahahaha,..

pera daghan na baya nagsubay-bay sa life story nimo balong,..tan -awa nag comment cla kay duha ra man imo pay pay nga gisulti ,...

Quote from: PrincessSaDagat on September 12, 2007, 09:19:19 PM
Hello. Taga Anda ko, ikaw agila916?

hello !!!PrincessSaDagat

ikaw cguro ang dyosa sa kadagatan sa anda nuh....hhehehehe

la pa man ko kaabot ana sa inyo oi,..layo ta ug makasuroy ko dha dapita ba,.ayu pa mga tourista nuh kay anha diha dapit sa inyo,.. nindot man daw mga beach dha sa inyuha,..

tagae ra gud mi ug idea about ur beautiful hometown,..

cguro sama sad ka charming nmo nuh,..heheheheheheh

nagkalami naman ning life story ni balong ,..heheehehe

maaya sad mudala ug bitin da,..hehehehhe

cgurado daghan nag atang sa saumpay,..

nice balong!!!

hello agila916,..welcome!

kita na ka ug katugpahan dri sa kahanginan,..

hahahaha maayo gyud muadala ug pa thrilling ni c balong balong,..

nahinumdom man nuon ko sa drama sa rmn radyo nga "handumanan sa usa ka awit ",..nyaheheehe tig paninaw baya pod ko panagsa sa net through eradio portal.

kung la ofis pag week days,..

makapaminaw na ba kamo ug dyrd live sa net? dili man ko ka connect sa live

broadcast...

nice story balong!

ako pod ha apila ko anang inyong ipangdalit hehhehe,..

marecieve na ba namo na before christmas kay muoli man pod ko sa atua,.unya human na sa new year pod ko balik

dri sa akong lunga,..para mabasa na nako b4 sa pasko,...

Quote from: Bohol on September 10, 2007, 09:25:57 PM
Balong-balong is an informal payag, manghud sa payag o kaha maguwang sa payag depende kinsay nagpanday. 

ay cya gets ko na,..tnx sa information,..

hala magtukod nata ug balong balong kay nindot baya magtambay,..

unya daghan tagay kay daghan pod mahimo storya!!!!

naks malingaw gyud sa dri sa balong balong,..

Quote from: Ginger on September 10, 2007, 08:05:22 PM
Pasabta kuno ko unsa nang balong balong..?

hahahahaha ako la man pod ko idea unsa na balong balong,..
it sound like a hole,...hahahahhahaha

hehehehehe maayo na para lipay tanan mga paisano ug paisana dinhi,..

hala sugdi na buhat ug balong balong....

maajong pag -dinhi balong!

1980 ako ipinanganak. Tatlong taon bago pinatay  si Ninoy Aquino at anim
na
taon bago ang EDSA uprising. Taon ding ito nang nagkaroon ng malaking
krisis sa langis ang buong mundo. P24.00 ang palitan ng dolyar sa piso at
48 milyon na ang populasyon ng Pilipinas. Ito rin ang taong unang pumunta
ng Middle East ang tatay ko para magtrabaho.


Isang karpintero ang Tatay. Isang skilled worker. Malaki ang
pangangailangan ng bansang pupuntahan ni Tatay sa mga katulad niya. Sabi
ng
Nanay mahirap daw ang buhay noong mga panahong iyon. Inabot na raw ang
bansa ng economic depression na galing sa Europa at Amerika. Kaya minabuti
ng Tatay na mag-abroad. Anupa't dalawa ang pinag-aaral niya at may bago na
naman siyang bibig na pakakainin.


Parating pinapaalala sa amin ng Nanay na "nagtiis kaming magkahiwalay ng
tatay ninyo para magkaroon tayo ng maginhawang buhay." Palibhasa'y parehas
galing sa hirap, kaya siguro ganoon na lamang ang pananaw nila. Uuwi kada
dalawang taon, tapos aalis na ulit pagkalipas ng dalawang buwan. Ganyan
ang
pattern ng buhay ng tatay ko.


Pumutok ang giyera sa Middle East noong 1989. Doon ko unang narinig ang
mga
salitang Operation:Desert Storm at Third Anti-Christ. Nandoon din si
Tatay.
Isang beses lamang siya nakatawag sa loob ng tatlong taon niyang
pagkaka-stranded sa bansang iyon. Mabuti naman daw ang lagay niya. May
tirahan naman daw sila at husto sa lahat ng pangangailangan. Hindi naman
daw sila gagalawin sa giyera sabi ng embahada ng Pilipinas dahil hindi
naman daw sila kasali sa awayan ng dalawang bansa at ng pakialamerong
Amerika. Iyon naman pala eh, bakit ka pa rin nandyan?! Na-imagine ko na
lang tuloy ang Tatay na parang isa sa mga sibilyan na dumadaan habang
nakikipagbarilan ako sa larong Operation:Wolf sa SM City. Nang mahawi ang
mga usok ng giyera umuwi na ang Tatay. Wala pang isang taon ay nakita ko
na
naman ang aking sarili na nakasakay sa arkiladong dyip para ihatid ang
Tatay sa Airport papuntang Middle East . Ikaw ba naman ang magkaroon ng
pinag-aaral na nurse, isang seminarista at tatlo pa sa elementarya.
Kailangang kumayod, kailangang kumita.


Kung tutuusin maraming na-miss ang Tatay sa buhay naming magkakapatid,
lalo
na sa akin. Wala siya nang una akong magtalumpati sa entablado. Wala din
siya nang grumadweyt ako ng elementarya at hayskul. Wala siya nang una
akong nakipagsuntukan sa kaklase ko nang inasar ako nito habang binibigay
ko ang libreng plastic na singsing na galing sa cheese curls sa kaklase
kong babae. Wala din siya para turuan akong magbasketbol tulad ng ginagawa
ng mga kapitbahay ko sa kanilang anak. Wala rin siya para panoorin si Kuya
na contestant sa Student Canteen at ako naman para sabitan niya ng medalya
para sa mga math competition na sinalihan ko. Wala siya nang dumating ako
sa punto ng aking buhay, na siya ring kinakatakutan ng lahat ng katulad
kong nagbibinata--ang magpatuli. Wala rin siya para turuan akong
maglanggas
. Wala siya nang kauna-unahang lumabas ang pangalan ko sa dyaryong
pang-estudyante bilang isang editor. Ipinagtabi ko siya ng mga kopya para
maipagmalaki sa kanyang pagdating. Wala siya nang una akong tumikim ng
alak
dahil binasted ako ng dinidigahan kong babae. Wala rin siya nang sumubok
akong manigarilyo at itapon ito pagkatapos ng dalawang hithit pa lang.
Wala
siya, wala siya parati.


Napansin ko na lamang na mas naiibuhos naming magkakapatid ang oras namin
sa labas ng bahay at sa eskwelahan. Ang Ate ay kagawad ng Sangguniang
Kabataan, ang Kuya naman ay matagal nang kinuha ng seminaryo, ang dalawa
kong kapatid ay may mga sarili nang kina-career at ako naman ay natutuon
sa
aking pagsusulat.


Dumating ang isa sa pinakamasayang araw ng buhay ko, ang pagdating ng
Tatay
at sabihing ito na ang huli niyang uwi dahil hindi na siya babalik ulit sa
abroad.


Makalipas ang ilang buwan, trinangkaso ang Tatay. Sabi ng doktor ay
overfatigue lang daw at kailangan niyang magpahinga. Pagkaraan nang ilang
buwan, na-diagnose na may tumubong tumor sa utak ng Tatay at malignant na
ito. Minsan naitanong sa akin ng uncle kong doktor kung nauntog ba ang
Tatay o nabagsakan ng mabigat na bagay sa ulo. Nahihiyang ngiti, kamot sa
ulo at isang "hindi ko po alam" lang ang naisagot ko.


Kung gaano kabilis na nadiskubre ang tumor niya sa utak ay ganun din
kabilis na binawi sa amin ng Diyos ang Tatay.
Habang pinagmamasdan ko ang Tatay habang mapayapa itong nakahimlay noong
burol niya, nahihirapang tumulo ang luha ko. Kung tutuusin, hindi ko
kilala
ang taong ito. Siya ang tatay ko. Kalahati ng pagkatao ko ay galing sa
kanya. Pero kung tatanungin mo ako kung anong gusto niyang timpla ng kape,
kung allergic ba siya sa hipon na paborito ko, kung San Miguel o Purefoods
ba ang team niya sa PBA--isang malaking EWAN lang ang maisasagot ko sa
iyo.
Noong bata pa ako, nasa abroad ang Tatay. Kapag nandito naman siya para
magbakasyon, mas malaking oras ang nagugol niya sa pag-aasikaso ng mga
papeles niya para sa susunod niyang pag-alis. Nang tumigil na siya sa
pagtatrabaho, ako naman ang abala sa mga reports, periodical examinations
at mga research works. Nang nasa ospital na siya, kahit makipagkuwentuhan
ay mahirap nang gawin dahil halos hindi na siya maintindihang magsalita
dulot ng chemotherapy.


Matagal nang patay ang Tatay. Minsan nabalitaan kong dumating na ang
seaman
na tatay ng boss ko, pilit ko siyang pinauuwi nang maaga. Minsan ding
buong
kawilihan kong pinagmamasdan ang isang kaibigan ko na nagmamadali dahil
baka masaraduhan na siya ng grocery. Kailangan niyang makabili ng
ingredients ng spaghetti dahil 'yun daw ang bilin ng tatay niyang
na-stroke. Minsan rin nang makainuman ko ang matalik kong kaibigan habang
binubuhos niya sa akin ang sama ng loob niya sa pagbabalik ng tatay niya
na
malupit sa kanila nang mahabang panahon at ipinagpalit sila sa ibang
babae.
Sa tingin ko lang, "Buti ka pa nga may Tatay pa." Syempre hindi ko sinabi
iyon sa kanya. Baka mamaya tanungin pa niya ako kung kanino ako kampi,
kami
pa ang mag-away. Minsan din sinamahan ko ang kababata ko nang dinalhan
niya
ng pansit ang tatay niya sa City Jail. Hindi naman sila nagtatanong kung
bakit ako ganun. Wala naman silang alam kay Tatay.


Maraming pagkakataon na nanghihinayang ako dahil masyadong maaga ang
paghihiwalay namin ng Tatay. Gusto kong sisihin ang Pilipinas dahil
napakahirap ng buhay dito. Sa Amerika ba may tatay na nangingibang-bansa
para makapagtrabaho lang? Naisip ko tuloy na sumama na lang sa mga
nagpipiket na mga migrante dahil alam ko tulad ko rin sila. Kadalasan rin
sinisisi ko si Saddam Hussein at ang Gulf War dahil kinuha nila ang
tatlong
taon sa buhay ng Tatay. Sayang ang tatlong taong iyon. Nakalaro ko man
lang
sana ang Tatay ng basketbol o di kaya'y naturuan niya akong mag-bike.
(Beinte anyos na ko nang matuto mag-bike).


Isa sa mga klase ko sa writing ang nagpasulat sa amin ng kahit ano tungkol
sa aming mga tatay, samahan pa ng larawan kung maaari. Bigla tuloy akong
nalito. Hindi ko alam kung anong tungkol sa Tatay ang isusulat ko.


Ikuwento ko kaya na isang Overseas Contract Worker si Tatay. Isang bagong
bayani. Nag-aambag ng malaki sa ekonomiya ng Pilipinas. Sabihin ko kayang
may larawan ng tatay kong may suot na hard hat na dilaw, construction
boots
at may hawak na drill at kasama niyang nakangiti ang mga kapwa niyang
Pilipino with matching background na disyerto. O kaya ang larawan nilang
magkakababayan habang pinagdiriwang nila ang New Year at nag-iiyakan dahil
tinutugtog and Lupang Hinirang. Ang drama no?


Kuwento ko kaya na isang survivor ng Gulf War ang Tatay. Na natutulog siya
at ipinaghehele ng mga Patriot at Scud Missiles. Pakita ko kaya ang mga
remembrance ng Tatay na mga dull na landmines. Adventure naman ang dating
nito.


Kuwento ko kaya kung paano hindi nagpabaya ang Tatay sa pagbibigay ng
pangangailangan namin. Hindi kami sumasala sa pagkain, may magagandang
damit, maayos na tirahan at nakakapag-aral. Siya ay naging isang good
provider. Siguro isang malalim na buntong hiningang "Haaaaaay!" ang
ibibigay sa akin ng mga kaklase ko.


O di kaya'y dalhin ko ang picture ni Tatay habang kini-chemotherapy siya.
Ikwento ko din kaya na naging mabilis ang lahat ng mga pangyayari. Na
inoperahan siya sa loob ng walong oras at binutasan ang ulo niya. Na
nakalabas pa siya ng ospital. Pagkatapos ng isang linggo, agad siyang
namatay. Tragic naman ang approach ko nito.


Gayahin ko kaya ang kuwento sa telebisyon na tipong galit na galit sa
mundo
ang anak dahil hindi ito nabigyan ng sapat na atensyon dahil inuna ng
kanilang tatay ang pinansyal nilang pangangailangan. Teka, hindi naman
totoo yon eh! Napaka-unfair naman 'nun kay Tatay.


Ikuwento ko na lang kaya ang isa sa mga magagandang alaala namin kay
Tatay.
Apat na taon ako noon. Malinaw na malinaw pa sa alaala ko ang pangyayari.
Kadarating lamang ng Tatay pagkaraan ng dalawang taon. Nagkaroon ng
simpleng party sa bahay. Kainuman niya ang mga kumpare niya nang tumayo
siya at binuhat ako mula sa kuna ko habang pinaglalaruan ko ang bagong
matchbox na pasalubong niya sa akin. Inutusan niya ako na ikuha siya ng
beer sa refrigerator. Pagkakuha ko ng beer ay kinandong niya ako at buong
pagmamalaki na ibinida sa mga kumpare niya na natanggap na raw ako sa
lokal
na Day Care Center dahil abot na ng kanang kamay ko ang aking kaliwang
tenga kahit idaan pa sa ibabaw ng ulo ko at matatas na ako magsalita at
madali raw akong matuto. Matagal din akong nanatili sa pagkakandong niya.
Mistula siyang bagong dating na hari na suot-suot ang kanyang korona. Ako
ang kanyang korona.


Kapag naaalala ko ito, napapawi ang lahat ng panghihinayang ko sa mga
taong
kailangan niyang magtrabaho at mawala sa piling namin. Mga panahong kasama
ng mga tatay nila ang mga anak nila. Ito na lang ang isusulat ko. Bago ang
lahat, pupunasahan ko muna ang mga luha ko at ang patulo ko ng sipon. Baka
mapatakan pa ang keyboard ng computer at ang hawak kong picture. Picture
ng
isang paslit na may hawak na bote ng beer habang kandong ng tatay na
kitang-kita ang kasiyahan sa mukha.

Quote from: Bambi on September 10, 2007, 07:37:19 AM
Hello Apoljuls!

Good morning!  Are you a new member or just change your name? If in case, I get not the chance to welcome you...so, here I am, wish you a good day!

hello!!!

nagchange ko name from "banalam to "apoljuls"

salamat sa tanan,..yush

Quote from: Mohandis Hajji on September 09, 2007, 11:27:56 AM
sakop ka ni sir jess tirol banalam?

oo sakop ko ni "amba" jess ,..hehehehe mao nakahuna-huna huna ko sa screen name na banalam...

change nako name hehehehhe....

ok salamat pod ninyo ha,..

yush!!

Quote from: Happy on September 06, 2007, 08:41:00 PM
dili sigbin, iya Mohandis Hajji na iyang ngalan ron kay naana daw siya kapareha

mao ba naa na diay naggamit ani nga name,..sorry!!!

new lang ko dri...

Quote from: Mohandis Hajji on September 07, 2007, 12:33:00 AM
her real name is janice sanguenza from cuasi loon bohol...kinagwafahan sa batch namo sa UB Engineering Dept.!

yup! support ko sa sulti ni Mohandis Hajji...na petty girl cya!!!

hello "nice"

daghan diay pod taga UB dri hehehehehehe...

hello mari asa man ka karon...

tig uli pa ka sa atong hinigugmang bohol..

salamat sa welcome mga kapatid,.

la bay tagay diha,.hehehehhehe

hello good morning!

kmusta mga liwat ni dagohoy!bag-o lang ning inyong ubos nga higala,..

padayuna ko dri ha,..hehehehe

helo mga liwat ni dagohoy!!!

maayong adlaw sa tanan...

padayuna ning inyong ubos nga higala dinhi sa tapok-tapok sa kahanginan....hehehehe

new lang ko dri,..ako usa pod ka dakong liwat i dagohoy kmusta mga higala...

helo mga liwat ni dagohoy!!!

maayong adlaw sa tanan...

padayuna ning inyong ubos nga higala dinhi sa tapok-tapok sa kahanginan....hehehehe

new lang ko dri,..ako usa pod ka dakong liwat i dagohoy kmusta mga higala...